Απάντηση στη βία

Print
Γίνεται αλήθεια να γραφτεί ένα ποίημα χωρίς λέξεις;
Μόνο με νότες;
Σε μια γλώσσα παγκόσμια, χωρίς όρια, σύνορα και τέλος, μεγάλοι συνθέτες ανά τους αιώνες πειραματίζονται δημιουργώντας διαχρονικά ποιήματα και μετατρέποντας τις λέξεις σε ήχους, φράσεις, αρμονία. Σε ήχους του πιάνου, του βιολιού, της ορχήστρας, με διαλόγους, “εικόνες”, μεταφορές και παρομοιώσεις…
Ο Λαέρτης Κοκολάνης και η Ελένη Νταφέκα επιλέγουν τέσσερις συνθέτες και μερικές από τις εμβληματικότερες Poème για βιολί και πιάνο, για να παρουσιάσουν ένα συναρπαστικό πρόγραμμα στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών.
Poème op.25 – Ernest Chausson
Poème élégiaque op.12 – Eugéne Ysaÿe
Sonetto 123 del Petrarca – Franz Liszt (για πιάνο)
Poème mystique – Ernest Bloch
“This will be our reply to violence: to make music more intensely,  more beautifully and more devotedly than ever before”
Leonard Bernstein
Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015,
‘Ωρα 20:30
Είσοδος: 8 ευρώ/ 4 ευρώ μειωμένο
* Με την υποστήριξη του Γαλλικού  Ινστιτούτου Αθηνών.

Ο Arthur Schopenhauer πίστευε ότι η μουσική είναι η μόνη τέχνη που δεν αντιγράφει απλώς ιδέες αλλά είναι η ίδια η ενσάρκωση της Bούλησης. Η μουσική μας επιτρέπει να πλησιάσουμε στην πεμπτουσία της συναισθηματικής ζωής, στη λύπη και στη χαρά αυτή καθ’αυτή. Μας επιτρέπει να αντιληφθούμε τον κόσμο απαλλαγμένοι από τα άγχη που μας δημιουργούν οι ανικανοποίητες ανάγκες και τα προβλήματα της καθημερινότητας. Η μουσική είναι βάλσαμο.

Πηγή: http://plato.stanford.edu/entries/schopenhauer

ετάφραση Ομάδα Αερόστατο)

Η σκοτεινή πλευρά της ελευθερίας

φωτ.: Μαρία Δούκα

φωτ.: Μαρία Δούκα

(….) Περιέγραψα νωρίτερα τέσσερις έσχατες έγνοιες, τέσσερα θεμελιώδη δεδομένα της ύπαρξης –το θάνατο, την απομόνωση, την έλλειψη νοήματος, την ελευθερία– τα οποία, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι μαζί τους, προκαλούν βαθύτατο άγχος. Αυτό που συνδέει την «ελευθερία» με το άγχος δεν είναι διαισθητικά προφανές, γιατί με την πρώτη ματιά η ελευθερία φαίνεται να περιέχει μόνο θετικές συνυποδηλώσεις. Άλλωστε ολόκληρη η πορεία του δυτικού πολιτισμού δεν καθορίστηκε από τη λαχτάρα και τους αγώνες για πολιτική ελευθερία; Κι όμως, η ελευθερία έχει μια σκοτεινή πλευρά. Αν τη δει κανείς από την άποψη της αυτοδημιουργίας, της επιλογής, της βούλησης και της δράσης, η ελευθερία είναι ψυχολογικά σύνθετη και διαποτισμένη με άγχος.

Continue reading

Βιβλίο: ΣυνΤροφικότητα – ΑποΧωρισμός

Εκδόσεις Αρμός 2015

Εκδόσεις Αρμός 2015

Στη διαδρομή της ζωής μας “παίζουμε” τρεις βασικούς ρόλους: του παιδιού, του εραστή, και του γονιού. Σ’ αυτό το παιχνίδι, η συντροφικότητα και ο αποχωρισμός είναι εμπειρίες που προκαλούν συγκίνηση και στο σώμα και στον ψυχισμό, επειδή αφορούν πρόσωπα ή συμβάντα σημαντικά με τα οποία αναπτύσσουμε σχέσεις.

Οι άνθρωποι από φόβο ή ευχαρίστηση δοκιμάζουμε να στριμώξουμε όσο πιο πολλή συντροφικότητα χωράει στη ζωή μας. Την ποιότητα όμως την καθορίζει ο φόβος του αποχωρισμού. Έτσι όταν συναντάμε την συντροφικότητα, ο αποχωρισμός μοιάζει και είναι μια προσυμφωνημένη και αδιαπραγμάτευτη πραγματικότητα.

Με βάση τις σκιερές πλευρές του καθενός μας, στο βιβλίο αυτό, πραγματοποιείται μια διερεύνηση της συντροφικότητας και του φόβου της συντροφικότητας, της εγγύτητας και της απόστασης, της σύνδεσης και της αποσύνδεσης, που, σε κάθε τους εκδοχή, κρύβουν μέσα τους μιαν ελπίδα αγάπης.

Ο Τρύφων Ζαχαριάδης είναι διδάσκων - επόπτης στην Ελληνική Εταιρεία Αναλυτικής Ομαδικής και Οικογενειακής
Θεραπείας. Τακτικό μέλος της International Association for Group Psychotherapy and Group Processes, της
International Family Therapy Association καθώς και του Ερευνητικού και Ακαδημαϊκού Ινστιτούτου Αθηνών.

Μικρές καθημερινές δικτατορίες

φωτ.: Ανδρέας Σχοινάς

φωτ.: Ανδρέας Σχοινάς

(……) Στην καθημερινότητα των οικογενειών είναι συχνές οι καταστάσεις όπου κάποιο μέλος αγανακτεί για την συμπεριφορά των άλλων και δεν συνειδητοποιεί ότι είναι αυτός που τους αδικεί με τη συμπεριφορά του ή με τις απόψεις του.

Η ύπαρξη ψυχοπαθολογίας είναι συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης και κανείς δεν δικαιούται να φαντάζεται ότι κινείται στην απόλυτη λειτουργικότητα. Η ιδεολογικοποιημένη ψυχοπαθολογία όμως, είναι πολύ ύπουλη καθώς δεν αναγνωρίζεται ως δυσλειτουργία, αλλά αντίθετα διακηρύττει την υπεροχή της και ως θιγμένη κατηγορεί όποιον την αμφισβητεί.

Η δικτατορία του σωστού, η δικτατορία της λογικής, η δικτατορία της καθαριότητας, η δικτατορία της ευαισθησίας, η δικτατορία της αισθητικής, η δικτατορία της θυσίας διαβρώνουν και καταστρέφουν τις ζωές των θνητών που προσπαθούν να κρυφτούν από την θνητότητά τους. Όποιος πιστεύει σ’ αυτές τις απατηλές θρησκείες διαπράττει ανθρωποθυσίες, ενώ ο στόχος του είναι να διαφυλαχτεί από την απειλή του κακού.

Continue reading

Πρόσκληση σε βιωματική συνάντηση

Το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου στις 12, σας περιμένουμε στο φιλόξενο Βρυσάκι για να αφεθούμε και να αφουγκραστούμε αυτά που νιώθουμε.

Στο χώρο της ομάδας, όλα όσα είναι του Εαυτού επιτρέπονται. Ακόμα κι αυτά που μάθαμε να φοβόμαστε ή εκείνα που θα θέλαμε να ξεχάσουμε επειδή μας προκαλούν ντροπή. Θα σας περιμένουμε για να τα αγκαλιάσουμε κι αυτά κι εκείνα. Όλα τα δικά μας στο εδώ-και-τώρα.

Γιατί η ομάδα όλα τα χωράει.

Τραβάτε με κι ας κλαίω

Arbus Diane-074

                                           φωτογραφία Arbus Diane                                       

Στα διαπροσωπικά παίγνια των ανθρώπων , η θέση του θύματος είναι καταρχήν περιζήτητη . Καθένας σπρώχνει , τραβάει, κάνει κόλπα, βάζει στους άλλους ή στον εαυτό του τρικλοποδιές , κινεί γνωστούς και βάζει μέσον, εξαντλεί πόρους και μυαλό , κατά κανόνα ασυναίσθητα , ασυνείδητα , ώστε να βρεθεί εκείνος στην θέση του θύματος , όποτε προβλέπεται και συχνά προβλέπεται.

Ο πρώτος λόγος που κάνει τη θέση του θύματος έτσι περιζήτητη είναι ενδοψυχικός. Είμαι στην θέση του θύματος σημαίνει πέρα απ΄όλα τ΄άλλα δύο πράγματα. Την πρωτοβουλία τού τι συμβαίνει δεν την έχω εγώ , αλλά ο άλλος. Και, αν κάποιος χρωστάει στον άλλον, αυτός δεν είμαι εγώ. Continue reading

Κουστούμια και Καπέλα

Τον περασμένο Μάρτιο, η Ομάδα Αερόστατο στη νέα της διαδρομή ” Κουστούμια & Καπέλα” προσπάθησε να ανακαλύψει τις κρυψώνες του Πραγματικού Εαυτού γεμίζοντας τους κινητήρες της με νέες εμπειρίες και συναισθήματα. Στο παρακάτω σύνδεσμο, μπορείτε να δείτε αποσπάσματα από το αφηγηματικό κομμάτι της διαδρομής, το οποίο είναι δια χειρός Μαριάντζελας Γκίντη. Οι ηθοποιοί Χριστίνα Μουδάτσου,Βίβιαν Παπασταμούλη και Γιώργος Μενεδιάτης δίνουν πνοή στα κείμενα μας.

Μαριάντζελα, σ΄ευχαριστούμε που μας υπενθυμίζει πόσο λυτρωτικό είναι όταν το εκεί και τότε γίνεται εδώ και τώρα.

http://vimeo.com/116770750